Kudret
Fide
Puanları
1
Çözümler
0
Bir haziran sabahıydı. O güneşin hafifçe yandığı, kuşların cıvıldadığı sabahlardan biri... Mehmet Amca bahçesindeki işleri bitirmek üzereydi. Hortumu sarma vakti gelmişti ki, o anı herkes bilir; sanki bir boks maçının son raundu gibi... Aniden bir rüzgarla hortumun ucunun yerden kalkıp kıvrıldığını gördü. İşte başladı o klasik mücadele.
Mehmet Amca, hortumun başını tutarken, aklından geçenleri anlamaya çalışıyordu. "Neden bu iş bu kadar zor?" diye düşündü. Ama her yıl aynı mesele. Hortum, sanki kendi başına bir canlıymış gibi, direnir, kıvrılır, düğümlenir. İşin garibi, her seferinde farklı bir şekilde.
Şimdi, şu hortumu düzgün bir şekilde sarabilmek için ne yapmak lazım? İşin püf noktası, sararken biraz sabır ve strateji. Önce bir ucunu sabitlemek... Hah, işte o an! Mehmet Amca'nın aklına eski bir dostunun sözleri geldi: "Hortumu sararken, sanki bir yılanı sakinleştiriyormuş gibi davran." Gerçekten de, bazen biraz sakinlik ve naziklik her şeyi çözebilir.
Ama abi, bu işler o kadar da kolay değil. Bahçede çalışırken, elini bir buraya bir oraya uzatmak, hortumun dolanmasını engellemek, bazen de yere düşmüş bir meyveyi kenara koymak... Tüm bunlar arasında bir denge kurmak gerekiyor. Hortumun kendi etrafında dönmesini sağlamak, belki de en zor kısmı. Ama Mehmet Amca pes etmedi, azmetti ve sonunda başardı.
Peki, bunca zahmete değer mi? Mehmet Amca'nın bahçesi, her türlü zorluğa rağmen, onun için bir cennetti. Oturup bir fincan çay içmek, kuşların şarkılarını dinlemek... İşte bu yüzden tüm bu çaba. Bahçede huzur bulmak, doğanın bir parçası olmak... Belki de en önemlisi, yaşamın ufak detaylarında kaybolmak.