Engin Parlaklar
Aktif Üye
Puanları
0
Çözümler
0
- #1
Konu Sahibi
: Engin Parlaklar
Bir sabah uyandığında pencereyi açıp bahçene baktın. Toprak seni çağırıyordu, değil mi? Ellerini toprağa daldırmanın verdiği huzuru hiçbir şeyde bulamıyorsun. Ama işte, toprak ne kadar cömertse de, ona biraz destek lazım. Tohum lazım, dostum. Hem de çeşit çeşit. İşte tam bu noktada tohum takasının büyüleyici dünyası devreye giriyor. Kulağına hoş geldi mi?
Eski bir dosttan yeni bir tohum almak gibi bir şey yok. O tohumu ekerken, dostunla paylaştığın anılar da toprağa karışıyor sanki. Bir domates tohumu mu? Yoksa bir fesleğen mi? Ne fark eder, yeter ki toprakla buluşsun. Arada bir düşünüyorum, bir tohumun içinde ne kadar çok yaşam gizli, değil mi? O küçücük şey nasıl da koca bir dünyayı besliyor.
Peki ya tohum takası ne kadar önemli olabilir ki? Bunu hiç düşündün mü? Bazen bir tohum, sadece yeni bir bitki demek değildir. O, bir kültürün, bir geleneğin, bir hikayenin parçasıdır. O tohumu seninle paylaşan kişi, belki de kendi geçmişini, ailesinin hikayesini de sana veriyor. İşte bu yüzden, o tohum sadece bitki değil, bir bağdır.
Ama gel gör ki, herkes bu işin bilincinde değil. Tohum takası dediğin şey, sadece toprakla uğraşanların bildiği bir sır gibi. "Abi ya, bu işin peşine düşmeli," dedim kendi kendime. Çünkü tohum takası, sadece bir tohum alışverişi değil. O, bir direniş biçimi. Tüketim kültürüne, tekdüzeliğe karşı bir başkaldırı. Sen de bu başkaldırının parçası olmak istemez misin?
Tohumlarını değiş tokuş etmenin verdiği tatmin, marketten alınmış bir şeyle kıyaslanamaz. "Kendi yetiştirdiğim," demenin gururu bambaşka. Düşünsene, bir gün komşunla oturup kahve içerken, "Biliyor musun, bu fasulye senin verdiğin tohumdan," diyorsun. O anın tadı hiçbir şeyde yok, değil mi?
Bir tohumun toprağa düşmesiyle başlayan yaşam döngüsü, ne kadar da karmaşık ve bir o kadar da basit aslında. İşin sırrı, tohumun ruhunu hissetmekte. Onunla konuşmak, ona şefkat göstermek. Belki de tohum takasının en güzel yanı, bu duygusal bağları güçlendirmesi. Toprakla, doğayla, insanlarla...
Eski bir dosttan yeni bir tohum almak gibi bir şey yok. O tohumu ekerken, dostunla paylaştığın anılar da toprağa karışıyor sanki. Bir domates tohumu mu? Yoksa bir fesleğen mi? Ne fark eder, yeter ki toprakla buluşsun. Arada bir düşünüyorum, bir tohumun içinde ne kadar çok yaşam gizli, değil mi? O küçücük şey nasıl da koca bir dünyayı besliyor.
Peki ya tohum takası ne kadar önemli olabilir ki? Bunu hiç düşündün mü? Bazen bir tohum, sadece yeni bir bitki demek değildir. O, bir kültürün, bir geleneğin, bir hikayenin parçasıdır. O tohumu seninle paylaşan kişi, belki de kendi geçmişini, ailesinin hikayesini de sana veriyor. İşte bu yüzden, o tohum sadece bitki değil, bir bağdır.
Ama gel gör ki, herkes bu işin bilincinde değil. Tohum takası dediğin şey, sadece toprakla uğraşanların bildiği bir sır gibi. "Abi ya, bu işin peşine düşmeli," dedim kendi kendime. Çünkü tohum takası, sadece bir tohum alışverişi değil. O, bir direniş biçimi. Tüketim kültürüne, tekdüzeliğe karşı bir başkaldırı. Sen de bu başkaldırının parçası olmak istemez misin?
Tohumlarını değiş tokuş etmenin verdiği tatmin, marketten alınmış bir şeyle kıyaslanamaz. "Kendi yetiştirdiğim," demenin gururu bambaşka. Düşünsene, bir gün komşunla oturup kahve içerken, "Biliyor musun, bu fasulye senin verdiğin tohumdan," diyorsun. O anın tadı hiçbir şeyde yok, değil mi?
Bir tohumun toprağa düşmesiyle başlayan yaşam döngüsü, ne kadar da karmaşık ve bir o kadar da basit aslında. İşin sırrı, tohumun ruhunu hissetmekte. Onunla konuşmak, ona şefkat göstermek. Belki de tohum takasının en güzel yanı, bu duygusal bağları güçlendirmesi. Toprakla, doğayla, insanlarla...